در تحليلي با اشاره به خطاي اطلاعاتي سيا در ارزيابي برنامه هسته اي ايران تصريح كرد كه سرويس امنيتي ايران همه عوامل سيا در اين كشور را شناسايي كرده بود.
اين نشريه در مطلبي به قلم «ادوارد جي اپستين» با عنوان «چطور سيا درباره كلاهك هاي ايران اشتباه كرد» نوشت: برآورد اطلاعات ملي آمريكا در سال 2007 در ارزيابي حيرت آور و كاملا متفاوتي با يك دهه اخير، درباره ايران تصريح كرد كه ما اعلام مي كنيم تهران برنامه تسليحات هسته اي خود را در پاييز 2003 متوقف كرده است.
نويسنده اين مقاله اضافه كرد: در سال 2007 همچنين همان حجم اطلاعات كه سازمان هاي اطلاعاتي آمريكا را واداشت اين گزارش را با اطمينان بالا باور كنند، اين سازمان ها را به اين نقطه رساند كه ايران مخفيانه در برنامه تسليحات هسته اي گام برداشته است.
اين مقاله در بررسي عوامل چنين اختلافي در تحليل هاي ارائه شده نوشت: كشف نيات دولت ايران كار ساده اي نيست، اين امر به ويژه در جامعه اي كه آمريكا با آن هيچ رابطه ديپلماتيكي ندارد، دشوار است بنابراين تخمين اين مسئله به اطلاعات جاسوسي محدود شد.
وال استريت ژورنال ادامه داد: سيا طي چند سال شبكه اي از عوامل ايراني را استخدام كرد كه يا به تفكرات نخبگان حاكم ايران دسترسي داشتند يا ادعا مي كردند كه دسترسي دارند اين عوامل در موقعيتي بودند كه مي توانستند نيات هسته اي ايران را روشن كنند و آنها احتمالا گزارش هايي دادند كه اين فرضيه را كه تهران تصميم داشت برنامه تسليحات هسته اي خود را پايان دهد تقويت مي كرد به هر حال نويسندگان برآورد ملي 2007 آمريكا به مدرك محرمانه اي اشاره كردند كه از اين نتيجه گيري حمايت مي كرد كه تصميم تهران براي متوقف كردن برنامه تسليحات هسته اي اش نشان مي دهد كه كمتر از آنچه ما تصور مي كرديم قصد ساختن سلاح هاي هسته اي را دارد نويسنده اين مقاله بر همين مبنا نتيجه گرفت: آنچه ممكن است سيا را گمراه كرده باشد خطايي در سيستم جاسوسي اش بود «جيمز رايزن» گزارشگر امنيت ملي نيويورك تايمز در كتابش تحت عنوان وضعيت جنگ توضيح مي دهد كه از آنجا كه سيا هيچ سفارتخانه اي در ايران نداشت با عواملش از طريق مبادلات ماهواره اي پيشرفته ارتباط برقرار مي كرد ارتباطاتي كه از نظر اين سازمان از چشم سرويس هاي امنيتي ايران دور مي ماند.
وال استريت ژورنال در ادامه به يك خطاي بزرگ اطلاعاتي سيا اشاره كرد و در تشريح آن نوشت: در سال 2004 يك مامور مخابراتي سيا به طور تصادفي اطلاعاتي را در تبادل ماهواره اي براي يكي از عوامل خود فرستاد كه ممكن بود در شناسايي هر جاسوسي كه سيا در ايران داشت به كار رود، اين اشتباه خطرناك وخيم تر شد زيرا مشخص شد دريافت كننده آن اطلاعات ماهواره اي يك مامور دوجانبه بود كه سرويس امنيتي ايران او را كنترل مي كرد.
اين نشريه اضافه كرد: به اين ترتيب ايراني ها همه عواملي را كه سيا داشت شناختند و به موقعيت هاي دسترسي و روش هاي فني كه سيا از طريق آنها با اين افراد ارتباط برقرار مي كرد اشراف يافتند، لذا عوامل سيا در ايران هم چاره اي به غير از آن نداشتند كه به سرويس امنيتي ايران اجازه دهند كنترل اطلاعاتي كه آنها به سيا مي دادند در اختيار بگيرد، در چنين شرايطي سيا ممكن بود در برابر دريافت اطلاعات محرمانه گمراه كننده اي مبني بر اينكه تهران بلندپروازي هاي هسته اي اش را در سال 2004 متوقف كرده است، آسيب پذير شود. اين مقاله به علاوه مدعي شد كه يكي از عوامل ايراني كه به سيا اطلاعات مي داد شهرام اميري بود كه سال گذشته به آمريكا پناهنده شد و اين ماه مجددا به ايران بازگشت.
وال استريت ژورنال در نهايت نتيجه گرفت:
خواه نتيجه گيري اشتباه سال 2007 ناشي از فريبكاري ايران بود يا اقدام آمريكا به فريب دادن خود، اين مسئله مانع ازاقدام مقتضي و به موقع عليه تهران شد و كشورهاي ديگر نيز با توجه به اينكه پايان يافتن برنامه هسته اي ايران را باور كردند انگيزه اي براي پيوستن به ما در تصويب تحريم هاي بيشتر نداشتند.

انتهای خبرع8