به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، بی تردید اگر امروزه مردم جهان بخواهند در یک رفراندوم یا همه پرسی از بین قریب به سیصد کشور جهان پرچمی را بر گزینند که نشان‌دار اصالت و قدمت فرهنگی تمدنی، انسانیت وصلح دوستی، همیت و شجاعت، غیرت و ایستادگی استقلال و آزادیخواهی  باشد آن پرچم، پرچم سه رنگیست که بر روی آن کلمه «لا إله إلّا اللّه» نقش بسته که در یک نگاه، «الله» خوانده می‌شود.

 جمله ای که ندای دعوت توحیدی همه پیامبران بوده و اولین پیام آن، نفی حاکمیت طاغوت است و آن پرچمِ جمهوری اسلامی ایران است.

 نماد هویتِ ایرانِ بزرگ، از کورش کبیر، صاحب اولین کتیبه‌ی صلح و آزادگی گرفته تا امپراتوریِ ایران و یاد آورِ درفش کاویانی کاوه آهنگر، تا انقلاب اسلامی و تا به امروز که نه تنها در سراسر این سرزمین بر افراشته است بلکه در اقصی نقاط دنیا از اروپا وآمریکا گرفته تا آسیا واسترالیا و اقیانوسیه و آمریکای لاتین، در دست صلح طلبان ضد جنگ، حامیان لبنان فلسطین بویژه طرفداران مردم غزه و همه آزادیخواهان جهان در اهتزاز است و بیش از صد شب است که همچون موجی خروشان در دریایی از بغض فروخفته در سینه ها و عزم گره خورده در مشتها در دستان مردمان غیورش، برسینه دشمن می‌کوبد و ایستادگی ومقاومت را به رخ جهانیان می‌کشاند.

پرچمی که از برد تیر آرش تا سجیل و فتاح و خیبر شکن نشانگر و پاسبان پهنای خاک خونرنگ میهن ماست.

پرچمی که بر دوش رزمندگان و فرماندهانی که «حَمَلُوا بَصَائِرَهُمْ عَلَى أَسْیَافِهمْ» با بصیرت و دید باز جنگیدند و از دست سربازی به سربازی و از سرداری به سرداری، صدایش همچنان در حرکت باد می‌پیچد و اتحاد و پایداری را فریاد میزند.

پرچمی که گویا از قله دماوند بر گلزاری از دشت لاله گون انبوه شهیدان سرزمینش که همچون قمریان خونین پر و بال خود را به سیلاب خون زدند دست تکان می‌دهد و می‌گوید «من ایستاده ام».

سلامی هم به پرچم، بوسه بر خاک
درودی بر شهیدان تابه افلاک

نویسنده: رمضان پروانه

فعال رسانه