به گزارش گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، این روزها با نزدیک شدن به مراسم تشییع و تدفین امام شهید انقلاب، شبهاتی پیرامون چرایی فاصله بین شهادت و تدفین و یا وضعیت پیکر مطهر در این مدت طرح می‌شود که نکات زیر قابل اعتنا می‌باشد: 

ابتدا اینکه دفن موقت و یا به ودیعه گذاشتن پیکر امری عجیب و جدید نبوده و همواره در طول تاریخ نمونه‌های بسیاری وجود داشته است. برای مثال پیکر امیرکبیر، رئیسعلی دلواری، دکتر شریعتی و دکتر مصدق جز موارد مهمی بوده است که به صورت موقت در جایی مومیایی و یا دفن شده و سپس به مکان دیگر منتقل شدند.

در مسائل شرعی و فقه شیعه نیز این موضوع امری قابل بحث بوده و خصوصاً در موضوع تدفین در اماکن مقدس همواره مورد اعتنا و حتی وصیت علمایی چون شیخ مفید و حتی پدر سید مرتضی و سید رضی از فقهای بزرگ شیعی نیز به چشم می‌خورد که بعدها به آن نیز عمل می‌شود.

جالب است که جنازه محمدعلی شاه و احمدشاه قاجار نیز که در اروپا دچار مرگ می‌شوند، بعد از مدتی انتظار و دفن موقت به کربلا منتقل می‌شود و در آنجا دفن می‌گردند.

از همه جالب‌تر اینکه علی‌رغم شانتاژ رسانه‌ای سلطنت طلبان دو نمونه مهم مربوط به آنان نیز وجود دارد. جنازه رضاخان که در آفریقای جنوبی می‌میرد، بعد از مدتی مومیایی می‌شود، به مصر منتقل و جنازه او ۶ سال در مسجد رفاعی به امانت گذاشته می‌شود و بعد به شهرری منتقل و در آنجا دفن می‌شود. حتی هم اکنون جنازه محمدرضا پهلوی نیز در همان مسجد به امانت گذاشته شده تا بتوانند در ایران دفنش کنند.

پیکر شهید سید حسن نصرالله و شیخ هاشم صفی‌الدین نیز از دیگر مواردی است که در همین یک سال اخیر به صورت موقت در جایی دفن شده و سپس به آرامگاه ابدی منتقل و در آنجا تدفین نهایی می‌شود.

پس تأخیر در تدفین و به ودیعه گذاشتن پیکر اصلاً چیز عجیبی نیست و همواره در فقه شیعی و حتی تاریخ ایران وجود داشته است. به‌گونه‌ای که بیشترین فاصله بین مرگ و تدفین مربوط به محمدرضا پهلوی با ۴۶ سال انتظار برای تدفین است.

نویسنده: سید محسن هاشمی
استاد دانشگاه و کارشناس علوم سیاسی