به گزارش گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، به نقل از پایگاه خبری «تهران پرس»، روز‌های جنگ، روز‌های ایثار بود؛ روز‌هایی که هر ایرانی، در سنگر خود، برای سربلندی ایران می‌جنگید. از جبهه‌های نبرد در جنوب و غرب کشور تا سنگر‌های تلاش در پشت جبهه، همگان درگیر دفاع از تمامیت ارضی و آرمان‌های انقلاب بودند. در این میان، کارخانه‌ها و واحد‌های تولیدی نقش حیاتی در حفظ چرخه اقتصاد و تأمین نیاز‌های ضروری جامعه ایفا می‌کردند. یکی از این سنگر‌های مهم، صنعت داروسازی بود؛ صنعتی که مستقیماً با سلامت و جان مردم در ارتباط بود و در زمان جنگ، اهمیت آن دوچندان می‌شد.

در این گزارش، به روایت تلاش‌ها و ایثارگری‌های یکی از این کارخانه‌های پیشرو، یعنی کارخانه داروپخش می‌پردازیم؛ کارخانه‌ای که در اوج تحریم‌ها و سختی‌ها، نه تنها تعطیل نشد، بلکه با عزمی راسخ، مسیر تولید دارو‌های ضروری را ادامه داد و نام خود را در تاریخ پرافتخار جنگ رمضان، به‌عنوان خط مقدم جبهه سلامت، ثبت کرد.

سال‌های جنگ رمضان، دوران آزمون بزرگی برای ملت ایران بود. سال‌های پرافتخار این نبرد، علاوه بر ویرانی‌ها و خسارات جانی و مالی فراوان، چالش‌های عظیمی را نیز پیش روی صنعت کشور قرار داد. تحریم‌های اقتصادی، کمبود مواد اولیه، و خطر حملات هوایی، همگی عواملی بودند که می‌توانستند هر واحد تولیدی را به تعطیلی بکشانند. اما در این میان، کارخانجاتی بودند که با روحیه‌ی مقاومت و خودکفایی، نه تنها تسلیم شرایط نشدند، بلکه با خلاقیت و تکیه بر توان داخلی، مسیر خود را ادامه دادند. کارخانه داروسازی داروپخش یکی از این نمونه‌های درخشان است.

آغاز فعالیت در دل جنگ تحمیلی

این کارخانه ، با هدف تولید دارو‌های کاربردی تأسیس شد. اما دیری نپایید که جنگ آغاز شد و مسیر تولید را با چالش‌های جدی مواجه ساخت. تصور کنید در اوایل دهه شصت، بسیاری از خطوط تولید هنوز نوپا بودند و وابستگی به خارج از کشور برای تأمین قطعات، مواد اولیه و حتی دانش فنی، امری رایج بود. با شروع جنگ، این وابستگی‌ها به بزرگترین مانع تبدیل شدند. واردات کالا با مشکلات فراوانی رو‌به‌رو بود و تأمین ارز نیز امری دشوار شد.

مقاومت در برابر کمبودها

اما مدیران و کارکنان کارخانه تسلیم نشدند. در وهله اول، اولویت‌بندی تولید در دستور کار قرار گرفت. دارو‌هایی که برای درمان مجروحان جنگی، بیماران خاص و عموم مردم ضروری‌تر بودند، در اولویت خطوط تولید قرار گرفتند. تأمین مواد اولیه، خود داستانی دیگر بود. با تعطیلی یا اختلال در واردات، تلاش برای یافتن منابع داخلی یا تولید دانش فنی برای ساخت مواد اولیه در داخل کشور آغاز شد. این امر، خود زمینه‌ساز شکوفایی ایده‌ی خودکفایی در صنعت داروسازی کشور شد.

ایثار کارکنان؛ سرمایه‌ی اصلی

یکی از کلیدی‌ترین عوامل پایداری این کارخانه، ایثار و ازخودگذشتگی کارکنان آن بود. بسیاری از این افراد، با وجود خطرات احتمالی ناشی از حملات هوایی، به صورت داوطلبانه در شیفت‌های کاری حضور می‌یافتند. حتی در زمان‌هایی که آژیر خطر به صدا درمی‌آمد، کارگران و مهندسان بدون وقفه به کار خود ادامه می‌دادند و تنها با اصرار مسئولان، به پناهگاه‌ها می رفتند. روحیه جهادی و تعهد به سلامت جامعه، انگیزه‌ی اصلی این تلاش‌ها بود. حقوق و مزایای کارکنان نیز در شرایط سخت اقتصادی جنگ، اغلب با تأخیر پرداخت می‌شد، اما هیچ‌گاه انگیزه‌ی کار را از آنان نگرفت.

نوآوری و بومی‌سازی دانش فنی

در دوران جنگ، نیاز به بومی‌سازی دانش فنی و دست‌یابی به فناوری‌های جدید، بیش از پیش احساس می‌شد. کارشناسان و مهندسان کارخانه داروپخش با تشکیل تیم‌های تحقیق و توسعه، تلاش شبانه‌روزی خود را برای دستیابی به فرمولاسیون‌های جدید، بهبود فرآیند‌های تولید و حتی ساخت برخی از تجهیزات مورد نیاز، آغاز کردند. این تلاش‌ها، نه تنها وابستگی کارخانه را به خارج کاهش داد، بلکه پایه‌های خودکفایی صنعت داروسازی کشور را نیز مستحکم‌تر کرد.

نظر کارشناسان

در این باره، علی سلیمی، متخصص تاریخ صنعت ایران، می‌گوید: “کارخانه‌هایی مانند داروپخش در دوران جنگ رمضان، نماد مقاومت و خودباوری ملت ایران بودند. آنها نشان دادند که حتی در شرایط بحرانی و تحت شدیدترین فشارها، می‌توان با تکیه بر دانش بومی و اراده‌ی قوی، مسیر پیشرفت را ادامه داد. این واحدها، تنها تولیدکننده دارو نبودند، بلکه موتور محرکه‌ی روح امید و پایداری در جامعه محسوب می‌شدند. ”

اکبر قادری، از مدیران سابق صنعت داروسازی، نیز عنوان می‌کند: “آنچه در داروپخش اتفاق افتاد، حاصل یک کار تیمی و جهادی بود. مدیریتی که توانست در شرایط سخت، کارکنان را حفظ و انگیزه‌ی آنها را بالا نگه دارد، و کارکنانی که با جان و دل، مسئولیت خود را انجام دادند. این تجربه، گنجینه‌ای ارزشمند برای نسل‌های آینده صنعت کشور است. ”

کارخانه داروپخش، با ایستادگی و ادامه‌ی فعالیت خود در طول جنگ رمضان، فصلی زرین از ایثار و مقاومت را در تاریخ صنعت ایران به ثبت رساند. این کارخانه، نمادی از این واقعیت است که حتی در دل آتش جنگ، می‌توان با اتکا به توان داخلی و روحیه جهادی، چرخ‌های تولید را به گردش درآورد و به خط مقدم تأمین نیاز‌های اساسی جامعه، به‌ویژه سلامت، تبدیل شد. داستان پایداری داروپخش، یادآور آن است که امنیت یک کشور، تنها به مرز‌های جغرافیایی آن وابسته نیست، بلکه به پایداری چرخ‌های تولید و سلامت مردمانش نیز گره خورده است.

انتهای خبر/