به گزارش خبرنگار سرویس چند رسانه‌ای پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، صبح امروز شنبه سیزدهم تیرماه ۱۴٠۵، مصلای امام خمینی(ره) تهران نفس‌نفس می‌زد. نه از گرمای هوا، که از شورِ دلی که چهار ماه بود در فراق آقا می‌سوخت.

پیش از آنکه اذان صبح تمام شود، درهای مصلی زودتر از موعد گشوده شد تا میزبانِ بیکرانِ دلدادگانی باشد که از شب قبل، در انتظار وداعی سخت، چشم به راه مانده بودند.

خبر شهادت رهبر مستضعفان جهان، حضرت آیت‌الله‌العظمی سید علی حسینی خامنه‌ای، به دست شمر زمانه هنوز باورپذیر نیست؛ اما سیل جمعیتی که از دورترین نقاط کشور و جهان خود را به مصلی رساندند، نشان می‌دهد که این وداع، وداعی معمولی نیست؛ وداع با مردی است که در قلب‌ها جاودانه شد.

کاروان‌های عزادار، پرچم‌های سرخ «یا لثارات‌الحسین» و تصاویر امام شهید را بر دوش دارند؛ نمادهای خون‌خواهی که بر فراز گنبد مصلی نیز به اهتزاز درآمد. از مسجد جمکران تا تهران، این پرچم پیام‌آور انتقامی هست که در نگاه مردم شعله می‌کشد.

مردم با لباس‌های سیاه و پیشانی‌بندهای حسینی، هم‌نوا با مداحان، سر می‌دهند «ای اهل حرم میر و علمدار نیامد...» و در پاسخ، شعار «انتقام، انتقام» فضای مصلی را می‌لرزاند. پیر و جوان، زن و مرد، همه آمده‌اند تا با آرمان‌های شهید تازه کنند؛ و در کنار پیکر پاک او، با امام حاضر، حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای، بیعت تازه‌ای ببندند.

و در لحظاتی دیگر که شعر «خامنه‌ای شهید، پیشِ خداست امروز» بر زبان‌ها جاری شد، گویی زمان ایستاد. حاج مهدی رسولی با نوای غم‌بارش، دل‌ها را به آسمان برد و مردم در سکوتِ پر از اشک، با سرود ملی ایران، با «آقای شهید ایران» وداع کردند.

در میان موج جمعیت، پرچم‌های «مشت‌گرده‌کرده» نماد مقاومت، و تصاویر رهبر فقید، چونان ستاره‌هایی درخشان، مسیر عزاداران را روشن می‌کرد. دلسوختگان ممتب حسینی با شعار «لبیک یا خامنه‌ای» و «لبیک یا سید مجتبی»، وفاداری خود را تا همیشه تاریخ اعلام کردند.

در میان مراسم وداع چشم به آیه‌ای دوخته شد که بر فراز جایگاه مراسم نقش بسته بود، آیه‌ای از سوره سبا که می‌فرماید: «قُلْ إِنَّمَا أَعِظُکُمْ بِوَاحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَى وَفُرَادَى»؛ پیامی که انگار برای همین روز نازل شده بود: قیام برای خدا، دو نفر دو نفر و یک نفر یک نفر.

مردم مصلی، با مداحی «باید برخاست»، هم‌صدا شدند و عهد بستند که راه شهید را ادامه دهند. عزای امروز، عزای حسینی بود؛ عزای مردی که چون حسین(ع) در راه عدالت قیام کرد و چون او به شهادت رسید.

و در میان این بحرِ خروشان، یک فریاد بیش از همه طنین‌انداز بود: «یالثارات القائد الشهید»؛ شعار خون‌خواهی مردمی که سوگواری را به انتقامی قریب می‌پیوندند.
 
انتهای خبر/ 224224