محمدحسین شاه‌آبادی، در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه» با اشاره به تفاوت بنیادین میان «آرزو» و «هدف»، اظهار داشت: آرزویی که بیش از اندازه دور و دست‌نیافتنی طراحی شود، نه‌تنها محرک رشد نیست، بلکه به مرور انسان را خسته، بی‌انگیزه و افسرده می‌کند.

وی افزود: فضای رسانه‌ای امروز مدام وعده‌هایی جذاب اما نرسیدنی پیش روی مخاطب قرار می‌دهد؛ وعده‌هایی که فرد را به حرکت وامی‌دارند، اما هرگز به مقصد نمی‌رسانند و در نهایت ضربه روانی شدیدی ایجاد می‌کنند.

شاه‌آبادی با تأکید بر اینکه آنچه انسان را نجات می‌دهد «هدف» است نه آرزوی صرف، تصریح کرد: هدف واقعی باید به فرد انرژی بدهد، او را به حرکت روزانه و تلاش مستمر وادارد و قابلیت برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت داشته باشد؛ در حالی که بسیاری از آرزوهای رایج، تنها جذاب‌اند اما محرک واقعی عمل نیستند.

وی یکی از مهم‌ترین کارکردهای رسانه‌های نوین را سرمایه‌گذاری بر آرزوها دانست و گفت: شبکه‌های اجتماعی با ابزارهایی مثل فالوور، لایک، کامنت و دیده‌شدن، شاخص‌هایی شبه‌ارزشمند می‌سازند که گاه هیچ خروجی واقعی اقتصادی یا اجتماعی ندارند، اما ذهن و روان افراد را به‌شدت درگیر می‌کنند.

مسئول اندیشکده خانواده با اشاره به نقش الگوریتم‌ها در این فرآیند اظهار داشت: الگوریتم‌های رسانه‌ای بسیار پیچیده و متغیرند و بر اساس رفتار خود کاربران طراحی می‌شوند. در واقع این کاربر است که به رسانه می‌گوید چه چیزی برای او ارزشمند است و رسانه همان را با شدت بیشتری به او بازمی‌گرداند.

شاه‌آبادی با هشدار نسبت به تأثیر این روند بر کودکان و نوجوانان خاطرنشان کرد: تغییر سلیقه‌ها، جابه‌جایی الگوهای ارزشی و تبدیل سلبریتی‌ها به معشوق‌های ذهنی نسل جدید، نتیجه همین مهندسی پنهان آرزوهاست؛ مساله‌ای که گاه به شکل‌گیری خواسته‌هایی غیرواقعی و آسیب‌زا منجر می‌شود.

وی در پایان تأکید کرد: آرزو زمانی ارزشمند است که به هدف متعالی متصل شود و انسان را در مسیر رشد اخلاقی، اجتماعی و معنوی قرار دهد؛ در غیر این صورت، آرزوهای مهندسی‌شده فضای مجازی، انسان را به دور باطل تلاشِ بی‌ثمر می‌کشانند و اینجاست که سواد رسانه‌ای و شناخت سازوکارهای روانی رسانه‌ها به یک ضرورت جدی تبدیل می‌شود.

انتهای خبر/۲۲۴۲۲۴

خبرنگار/ فیروزه دارا