به گزارش گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، به نقل ایسنا، حجت‌الاسلام حاج سید علی‌اکبر ابوترابی در سال ۱۳۱۸ هجری شمسی در شهرستان مقدس قم متولد شد. تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را با موفقیت طی کرد و موفق به اخذ دیپلم ریاضی شد. پس از آن در سال ۱۳۳۷ با میل و اشتیاق شخصی خودش و موافقت پدرش، برای تحصیلات علوم حوزوی به مشهد مقدس عزیمت کرد و در مدرسه نواب مستقر شد.

علی‌اکبر ابوترابی دروس مقدماتی و دوره سطح را در حوزه علمیه مشهد گذراند و از استادان بزرگی چون ادیب نیشابوری در ادبیات و مرحوم آیت‌الله شیخ مجتبی قزوینی بهره برد. برای ادامه تحصیل به قم بازگشت و از محضر علمای بزرگ حوزه علمیه قم استفاده کرد.

ابوترابی با شروع نهضت امام خمینی (ره) در سال ۴۲ وارد جریانات سیاسی شد و در تظاهرات مردم قم، در پانزدهم خرداد، حضوری فعال داشت. در هجوم عوامل رژیم ستم‌شاهی به مدرسه فیضیه، مورد ضرب و شتم قرار گرفت.

با تبعید حضرت امام راحل به نجف اشرف، او نیز به نجف مشرف شد و از درس خارج فقه و اصول معظم له بهره برد. همچنین از محضر شهید آیت‌الله العظمی غروی بهره علمی برد. علاوه بر آن، در یک بحث خصوصی در منزل حضرت آیت‌الله وحید خراسانی همراه با جمعی از دوستانش شرکت می‌کرد. در نجف اشرف، درس ولایت فقیه حضرت امام را چاپ و به ایران و نقاط دیگر ارسال می‌کرد و نیز اطلاعیه‌های امام را به ویژه در مکه مکرمه و حجاز، منتشر و پخش می‌کرد. علاوه بر آن در انتقال پیام‌ها و اطلاعیه‌های امام به داخل کشور با فداکاری و شجاعت تمام بارها اقدام کرد و از هیچ خطری نهراسید.

هنگام بازگشت به ایران در مرز خسروی بازداشت و به زندان کمیته و سپس اوین منتقل شد. پس از آزادی از زندان، فصل جدیدی در فعالیت‌های سیاسی وی باز شد. فعالیتش به صورت عمیق‌تر شروع شد و به همراه شهید مجاهد سید علی اندرزگو، علاوه بر مبارزات سیاسی، به سازماندهی جهاد مسلحانه همت گماشت. در این دوره بارها مورد تعقیب ساواک قرار گرفت با شهیدانی چون رجایی، ارتباط نزدیک و همکاری تنگاتنگی داشت. 

در جلسات ماهانه شهید آیت‌الله بهشتی شرکت می‌کرد و از نزدیک با آن شهید عزیز در زمینه جذب نیروهای فعال و تحصیل کرده همکاری داشت. او با سایر مبارزین و علمای مجاهد دوران ستم‌شاهی از جمله، رهبر معظم انقلاب حضرت آیت‌الله خامنه‌ای نیز ارتباط و همکاری داشت که از پیام معظم له به مناسبت درگذشت جان‌سوز حاج‌آقا ابوترابی و نیز پیام‌های سایر شخصیت‌ها می‌توان این نکته را احساس کرد. از دیگر فعالیت‌های وی در آن دوران سرکشی و رسیدگی به خانواده‌های زندانیان سیاسی بود.

آن مجاهد خستگی‌ناپذیر در شب شهادت شهید اندرزگو همراهش بود اما از گزند مزدوران ساواک مصون ماند.

در جریان پیروزی انقلاب، فرماندهی گروهی را به عهده داشت که کاخ سعدآباد را تصرف کردند و وی امکانات و وسایل آن را ضبط کرده و به مقامات مسئول تحویل داد.

با شروع جنگ تحمیلی، با لباس رزم در جبهه حاضر شد و در کنار شهید دکتر چمران به سازماندهی نیروهای مردمی پرداخت. شخصاً به مأموریت‌ها و عملیات رزمی شناسایی می‌رفت و در یکی از همین مأموریت‌ها، به اسارت دشمن بعثی در آمد.

در دوران اسارت با معنویت، سعه صدر، حلم و بردباری فوق‌العاده، مکر و حیله مأموران دشمن را بی‌تأثیر کرد و شمع محفل اسیران ایرانی شد و در جهت تقویت روحیه، ایمان و مقاومت آنان از هیچ اقدام و ایثاری دریغ نکرد

پس از آزادی، همراهی با آزادگان و رفع مشکلات آنان را، وظیفه خود می‌دانست و در این راستا هیچ سختی و مشکلی مانع او نشد.

حجت‌الاسلام ابوترابی دوران بعد از اسارت را در کنار مصیبت زدگان، بر بالین افراد مریض و ناتوان، در مجالس دعا و معنویت، در حال سرکشی و تفقد از آزادگان و ایثارگران و پیگیری دردها و مشکلات آنان گذراند. برای خدمت به بندگان خدا، لحظه‌ای را از دست نمی‌داد. در جایگاه نماینده ولی فقیه در امور آزادگان نیز تلاش کرد تا مایه عزت و تقویت نظام مقدس جمهوری اسلامی و مقام معظم رهبری باشد. هر مشکلی را تحمل می‌کرد و در حد امکان باری از دوش نظام اسلامی برمی‌داشت.

در دو دوره نمایندگی مجلس شورای اسلامی «مجلس چهارم و پنجم» با نطق‌های خود، مسئولان و کارگزاران نظام را به رعایت عدالت، توجه به توده مردم و حفظ ارزش‌های دینی دعوت می‌کرد.

تقویت و دفاع از نظام اسلامی و ولایت فقیه را واجب و ضروری می‌دانست. نسبت به شخص مقام معظم رهبری، شهید حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، ارادت و اعتقاد ویژه‌ای داشت. اطاعت از ایشان و تقویت معظمٌ‌له را در هر مجلس و محفلی متذکر می‌شد و پیوسته یادآوری می‌کرد که «مبادا برای چرب و شیرین دنیا و بر اثر غفلت، به ارزش‌های انقلاب اسلامی و دستاوردهای دفاع مقدس پشت کنیم ٠»

عشق به خدای متعال و معصومین (علیهم‌السلام) در لحظه‌لحظه حیات، در سراسر وجود او نمایان بود و در تعطیلات تابستانی مجلس شورای اسلامی، با پای پیاده هر ساله از حرم امام خمینی (ره) به زیارت بارگاه ملکوتی حضرت علی‌ابن‌موسی‌الرضا (ع) می‌رفت. در این مسیر جمعی از آزادگان و دوستداران اهل بیت عصمت و طهارت علیهم‌السلام او را همراهی می‌کردند.

سرانجام آن مجاهد خستگی‌ناپذیر در تاریخ ۷۹/۳/۱۲ در حالی که به همراه پدر بزرگوارش آیت‌الله حاج سید عباس ابوترابی رحمه‌الله عازم مشهد مقدس و زیارت حضرت ثامن‌الحجج علیه‌السلام بودند به لقاءالله پیوست.