مدیرعامل پتک شیراز افزود: در چنین شرایطی، شاید تولید یک قطعه صنعتی در نگاه نخست اتفاقی معمولی به نظر برسد؛ اما وقتی جنگ آغاز شده و زنجیره‌های تأمین، امنیت، حمل‌ونقل و اقتصاد تحت فشار قرار گرفته‌اند، همان قطعه می‌تواند حلقه‌ای از یک زنجیره بزرگ باشد؛ زنجیره‌ای که اگر یک حلقه آن از کار بیفتد، توقفش می‌تواند به کارخانه‌ای دیگر، صنعتی دیگر و در نهایت به زندگی مردم برسد.

 آیا چراغ این کارخانه خاموش می‌شود؟

سید احمد قرشی‌نژاد در پاسخ به این سوال که آیا چراغ این کارخانه خاموش می‌شود تصریح کرد: تا زمانی که امکان فعالیت وجود داشته باشد، صنعت نباید اولین چیزی باشد که تسلیم می‌شود.

جنگ آمد؛ اما اولین تصمیم، تعطیلی کارخانه نبود

وی گفت: امنیت و جان کارکنان، اولین تصمیم ما این بود که در کنار حفظ جان و امنیت کارکنان، اجازه ندهیم اضطراب و شرایط جنگی باعث تصمیم‌های عجولانه شود. شرایط را ارزیابی کردیم، مسائل ایمنی و امنیتی را جدی‌تر کردیم و در عین حال تصمیم گرفتیم تا جایی که امکان دارد فعالیت تولیدی را متوقف نکنیم، این نگاه شاید در ظاهر یک تصمیم مدیریتی باشد، اما در واقع فلسفه‌ای پشت آن قرار دارد؛ اینکه یک واحد صنعتی در شرایط بحران باید همزمان دو وظیفه را انجام دهد؛ از نیروی انسانی خود محافظت کند و در عین حال اجازه ندهد جریان تولید بی‌دلیل متوقف شود.

مدیرعامل پتک شیراز تأکید می‌کند: ما هیچ‌وقت جان کارکنان را فدای تولید نمی‌کنیم. تولید زمانی ارزشمند است که در کنار آن از نیروی انسانی حفاظت شود.اگر می‌توانیم تولید کنیم، باید تولید کنیم.

جنگ برای هر مدیر صنعتی یک سؤال سخت به همراه دارد؛ ادامه بدهیم یا متوقف شویم

قرشی‌نژاد نیز این تصمیم را ساده نمی‌داند. او معتقد است موضوع توقف یا کاهش فعالیت، طبیعی است که در شرایط جنگی برای هر مدیر صنعتی مطرح شود؛ چرا که اولویت نخست، جان انسان‌ها است، اما از نگاه او، تعطیلی نباید اولین واکنش صنعت به بحران باشد.

اگر می‌توانیم تولید کنیم، باید تولید کنیم

وی می‌گوید: نه به قیمت به خطر انداختن انسان‌ها؛ بلکه با مدیریت بحران، افزایش مراقبت‌ها و ایجاد شرایطی که امکان ادامه فعالیت فراهم باشد. چراغ صنعت را کارگران روشن نگه داشتند، در روایت مدیرعامل پتک شیراز، ادامه فعالیت کارخانه را نمی‌توان تنها به تصمیم مدیران نسبت داد.

مدیرعامل پتک شیراز در پاسخ به این سوال که، کارگران، تکنسین‌ها و مهندسان در روزهای جنگ چگونه پای کار ماندند، پاسخ می‌دهد: این موضوع را نمی‌شود فقط با دستور مدیریتی توضیح داد. آنچه اتفاق افتاد، حاصل مسئولیت‌پذیری و تعهد خود کارکنان بود.

به گفته قرشی‌نژاد، نیروهای پتک شیراز می‌دانستند قطعه‌ای که امروز تولید می‌کنند، ممکن است برای ادامه فعالیت یک واحد بزرگ صنعتی در کشور ضروری باشد،کارگر، تکنسین و مهندس کارخانه فقط برای حفظ شغل خود در محل کار حاضر نشدند؛ آنها احساس کردند بخشی از مسئولیت صنعت کشور بر دوش آنهاست.
و همین جاست که مفهوم «تولید» از یک فعالیت اقتصادی ساده فراتر می‌رود.

جنگ، فقط میدان نظامی ندارد

وی افزود: گاهی خط مقدم، کارخانه‌ای است که چراغش روشن مانده است، گاهی مقاومت، تولید قطعه‌ای است که اگر ساخته نشود، کارخانه دیگری متوقف خواهد شد، گاهی ایستادگی، کارگری است که با وجود نگرانی، به محل کارش می‌آید تا چرخ تولید کشور از حرکت نایستد و گاهی یک مدیر صنعتی باید در سخت‌ترین شرایط، میان دو مسئولیت بزرگ تعادل ایجاد کند؛ حفظ جان انسان‌ها و حفظ جریان تولید.پتک شیراز در روزهای جنگ، انتخاب خود را انجام داد:

مدیرعامل پتک شیراز می‌گوید: در شرایط سخت، صنعت نباید اولین چیزی باشد که تسلیم می‌شود؛ اگر می‌توانیم تولید کنیم، باید تولید کنیم و شاید این همان معنای واقعی «چراغ صنعت خاموش نشد» باشد؛ چراغی که با تصمیم یک مدیر روشن نمی‌ماند، بلکه با اراده یک مجموعه، با دستان کارگران، دانش مهندسان و مسئولیت‌پذیری همه کسانی که باور دارند چرخ صنعت کشور، حتی در سخت‌ترین روزها، نباید از حرکت بایستد.

به گفته قرشی‌نژاد، چراغ یک کارخانه را مدیرعامل به تنهایی روشن نگه نمی‌دارد؛ کارگر، تکنسین، مهندس، واحد تعمیرات، تولید، کنترل کیفیت، تدارکات و همه اعضای یک مجموعه هستند که این چراغ را روشن نگه می‌دارند، اگر چراغ پتک شیراز روشن ماند، دلیلش فقط مدیرعامل یا مدیریت شرکت نبود. این چراغ را کارگران، مهندسان، تکنسین‌ها، واحد تعمیرات، تولید، کنترل کیفیت، تدارکات و همه کارکنان روشن نگه داشتند.

یک قطعه صنعتی؛ یک حلقه از زنجیره اقتصاد کشور

وی اظهار داست: شاید در روزهای عادی، تولید یک قطعه صنعتی اتفاقی عادی باشد؛ یک محصول تولید می‌شود، تحویل مشتری می‌شود و بخشی از درآمد شرکت شکل، در شرایط جنگی، یک قطعه ممکن است تنها یک قطعه نباشد؛ بلکه حلقه‌ای از یک زنجیره بزرگ صنعتی باشد.

مدیرعامل پتک شیراز در این راستا می‌گوید: در شرایط عادی، شاید تولید یک قطعه فقط یک فعالیت صنعتی و اقتصادی به نظر برسد، اما در شرایط بحران، یک قطعه ممکن است حلقه‌ای از یک زنجیره بزرگ باشد. اگر آن قطعه به‌موقع تولید نشود، ممکن است تعمیر یک دستگاه به تأخیر بیفتد، یک خط تولید متوقف شود و در نهایت این توقف به بخش‌های دیگری از اقتصاد و زندگی مردم منتقل شود و این همان جایی است که اهمیت تولید داخلی خودش را نشان می‌دهد.

 قرشی‌نژاد گفت: سال‌ها است یکی از اهداف پتک شیراز، تولید قطعاتی بوده که کشور برای تأمین آنها با وابستگی به واردات مواجه بوده است. حالا در شرایط بحران، اهمیت این رویکرد بیش از گذشته آشکار می‌شود هر قطعه‌ای که در داخل تولید می‌شود، فقط یک محصول نیست؛ بخشی از تاب‌آوری صنعتی کشور است.

از سال ۱۳۶۱ تا امروز؛ تولید برای متوقف نشدن صنعت

وی افزود: پتک شیراز فعالیت خود را از سال ۱۳۶۱ آغاز کرده است؛ مجموعه‌ای که در طول بیش از چهار دهه فعالیت، مسیر خود را بر پایه تولید قطعات صنعتی، توسعه توان فنی و استفاده از ظرفیت متخصصان داخلی بنا کرده است، هدف مجموعه از ابتدا این بوده که بتواند بخشی از نیاز صنایع کشور را از داخل تأمین کند؛ به‌ویژه در حوزه‌هایی که تولید داخلی وجود نداشته یا وابستگی به واردات بالا بوده است. این نگاه، در روزهای عادی شاید یک استراتژی صنعتی باشد، اما در زمان بحران تبدیل به یک ضرورت ملی می‌شود.

جنگ، آزمون تاب‌آوری صنعت است

مدیرعامل پتک شیراز در این راستا میگوید: آنچه در روایت مدیرعامل پتک شیراز بیش از همه به چشم می‌آید، نگاه او به مفهوم «تاب‌آوری» است. تاب‌آوری اقتصادی فقط به معنای داشتن منابع مالی نیست. گاهی تاب‌آوری یعنی کارخانه‌ای که در شرایط سخت همچنان کار می‌کند؛ نیروی انسانی که شغل خود را حفظ کرده؛ خانواده‌ای که درآمدش قطع نشده؛ صنعتی که زنجیره تأمین آن از حرکت نایستاده و مدیری که به جای تصمیم عجولانه، تلاش می‌کند راه ادامه فعالیت را پیدا کند.

قرشی‌نژاد معتقد است در شرایط بحران، هر مجموعه‌ای وظیفه‌ای دارد ووظیفه پتک شیراز، تولید است. تولید قطعاتی که ممکن است برای ادامه فعالیت صنایع دیگر ضروری باشد و تولیدی که در نهایت به چرخیدن چرخ اقتصاد کشور کمک می‌کند، از همین منظر است که ادامه فعالیت یک کارخانه دیگر فقط موضوع همان کارخانه نیست. وقتی کارخانه‌ای تعطیل می‌شود، فقط یک دستگاه خاموش نمی‌شود؛ بخشی از درآمد خانوارها، زنجیره تأمین، حمل‌ونقل، خدمات، خرید مواد اولیه و ده‌ها فعالیت وابسته نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

صنعت نباید اولین چیزی باشد که تسلیم می‌شود

شاید بتوان تمام گفت‌وگو با مدیرعامل پتک شیراز را در یک جمله خلاصه کرد؛ جمله‌ای که خودش نیز بر آن تأکید دارد، چون ما باور داشتیم در شرایط سخت، صنعت نباید اولین چیزی باشد که تسلیم می‌شود؛ اگر می‌توانیم تولید کنیم، باید تولید کنیم ، این نگاه، البته به معنای نادیده گرفتن خطرات جنگ نیست. برعکس؛ در پتک شیراز، امنیت کارکنان به عنوان خط قرمز تعریف شده و استمرار تولید در کنار آن معنا پیدا کرده است.

در پایان این گفت‌وگو، یک نکته بیش از همه خودنمایی می‌کند، در روزهایی که بسیاری از مردم با نگرانی اخبار جنگ را دنبال می‌کنند، در گوشه‌ای از یک واحد صنعتی، کارگر لباس کار می‌پوشد، تکنسین دستگاه را بررسی می‌کند، مهندس محاسبه انجام می‌دهد، واحد کنترل کیفیت محصول را بررسی می‌کند و واحد تعمیرات آماده است تا اجازه ندهد یک دستگاه از حرکت بایستد.

خبرنگار: فاطمه شعبانی

انتهای خبر/224224